Zaterdag 2: het kan vriezen of dooien

De competitie voor het 2^e elftal werd na de winterstop  vorige week zaterdag (17 januari) weer hervat. De spelers van het tweede ondergingen toen echter een zwaar trainingskamp in Sevilla (Spanje).  Derhalve werd de wedstrijd uit tegen Haarlem – Kennemerland 2 verplaatst naar dinsdag 20 januari jl. De vruchten van het trainingskamp werden helaas niet geplukt. Sterker nog, het werd een debacle. Aanvankelijk meende ik dat de scheids een typefout bij de uitslag had gemaakt, maar een verlies met dubbele cijfers bleek toch de realiteit. Daarmee was, mede op doelsaldo, de één na onderste plaats een feit.

Vanmorgen twijfelde ik even. Zal ik wel of zal ik niet. Het was prachtig weer dus toog ik tochl naar Zwanenburg. Aldaar zag ik tot mijn verbazing dat een bondsscheidsrechter acte de préséance gaf hetgeen in de res. 2^e klasse uitzonderlijk geworden is. Het gebrek aan leidsmannen groeit gestaag, hetgeen niet verwonderlijk is. Voor gezag op het veld is geen ontzag meer en de wild – west verhalen over de fluitisten die worden belaagd of zelfs aangevallen zie ik bijna wekelijks voorbij komen. Gelukkig was er vandaag geen vuiltje aan de lucht.

Meteen na het eerste fluitsignaal pakte het geroutineerde en middenmoter DVVA uit Amsterdam Drieburg het initiatief. Binnen de eerste 10 minuten kreeg DVVA 3 dotten van kansen maar ging daar slordig mee om. Na een kwartier spelen brokkelde Zwanenburg 2 ook wat in de pap en vertoefde zowaar 3 minuten op de helft van de tegenstander. Het leek gedaan maar er restte nog een ingooi. Dennis Loogman slingerde de bal de 16 in, die werd door gekopt en al dan niet bewust, met het hoofd, in de 19^e minuut door Owen Degenkamp in de verste hoek over de keeper heen binnen gewerkt: 1 – 0. DVVA wilde het niet op zich laten zitten maar kwam op een enkeling na, kwaliteit te kort om Zwanenburg 2 in verlegenheid te brengen. Vóór rust was de allergrootste kans nog voor Zwanenburg. Doelpuntenmaker Owen ontfutselde vlakbij de achterlijn de bal van een tegenstander, draaide bij hem weg en gaf vervolgens perfect voor. Ik zal de naam  van speler niet noemen maar om deze kans vanaf 5 meter naast te schieten was vele malen moeilijker dan hem tussen een gat van 244 x 722 cm te krijgen. Zodoende brak de rust met een magere 1 – 0 aan.

Je zou verwachten dat DVVA op zoek zou gaan naar de gelijkmaker. Misschien deden die dat ook maar het was er niet van af te zien. Zwanenburg had zich op een offensief ingesteld maar dat bleek onterecht. Nadat ruim 20 minuten het aankijken niet waard was gebeurde er weer eens wat en was het Zwanenburg dat een aanvalspoging ondernam. Helaas miste een speler met een blonde kuif een dot van een kans. Maar het tweede kwam er goed vanaf.  DVVA brak geen potten en een volgende aanval van Zwanenburg werd wel (door invaller Silvian Kesbeke? )doeltreffend afgerond: 2 – 0. Het werd met nog 28 minuten te gaan nog mooier. Het tweede speelde van de kantine af en het was moeilijk te zien, maar Tim Reemer leek, na wat gerommel in de 16, de 3 – 0 binnen te tikken. Er kwam nog een kans op meer maar terwijl het al 6 of 7 tegen 0 had moeten staan werd het met nog 20 minuten te gaan, uit het niets 3 – 1. DVVA geloofde er weer in maar was niet bij machte om nog meer in te lopen. De ballenvanger voorkwam menigmaal een zoektocht op het dak van de kantine of op het parkeerterrein. Na 90 +2 minuten was de overwinning een feit en pakte het tweede drie heel belangrijke punten. Afgelopen dinsdag vroor het even maar vandaag dooide het.